ساخت آویز درخت کریسمس طرح «فرشته» با استفاده از مفتول | فیلم

سال ها پیش از ظهور مسیحیت، گیاهان و درختانی که در تمام طول سال به رنگ سبز باقی می ماندند، در فصل زمستان برای مردم معنای ویزه ای داشتند.

درست مانند مردم بسیاری از کشورهای دنیا که در این عید مذهبی خانه شان را با درختان صنوبر و کاج زینت می دهند، مردم باستان نیز شاخه های همیشه سبز درختان را بر در و پنجره خانه هایشان می آویختند. در بسیاری از کشورها معتقد بودند که گیاهان همیشه سبز روح شرارت، بدی و بیماری را از زندگی شان دور خواهد کرد.

در نیمکره شمالی کوتاهترین روز، و بلندترین شب سال در ۲۱یا ۲۲ دسامبر است که به آن «انقلاب زمستانی» می گویند.

بسیاری افراد باستان خورشید را خدایی می دانستند که در زمستان های هر سال بیمار و ضعیف می شود. آن ها هر سال زمستان به امید خوب شدن خدای خورشید، انقلاب زمستانی را جشن می گرفتند.

شاخه های همیشه سبز به آن ها یادآوری می کرد که آن هنگام که تابستان بازگردد و خورشید دوباره قوی شود، تمامی گیاهان دوباره سبز خواهند شد.

مصریان در جشن انقلاب زمستانی (کوتاهترین روز و بلندترین شب هر سال) شاخه های سبز رنگ نخل را به نشانه «پیروزی زندگی به مرگ» به خانه های شان می بردند.

مردم روم از درختان صنوبر برای تزیین نیایش گاه های خود استفاده می کردند.

(۵۱۳)