شکار خرگوش برفی توسط کاراکال | فیلم

شکار خرگوش برفی توسط کاراکال

در این ویدیو شکار خرگوش توسط کاراکال را مشاهده می کنید. این جاندار را به ‌دلیل موهای بلند سیاه‌ رنگی که بر روی گوش دارد سیاه‌ گوش می‌نامند. کاراکال نام علمی این جاندار است که آن نیز برگرفته از قره ‌قولاق یا قره ‌قولاخ در زبان ترکی به معنی «سیاه‌گوش» است. سیاه‌گوش را نباید با گربه‌ سان دیگری با نام علمی (Lynx لینکس) اشتباه گرفت که در گذشته وشق و در دوران معاصر سیاه‌ گوش نامیده می‌شود. این دو جانور شباهت ظاهری زیادی به هم دارند و از جمله در داشتن گوش‌هایی سیاه اشتراک دارند. تا مدتها در طبقه ‌بندی‌های علمی جانورشناختی نیز سیاه‌ گوش را در سرده ی Lynx قرار داده و در زبان‌های اروپایی از وی با نام‌هایی چون لینکس ایرانی یا صحرایی یا آفریقایی یاد می‌کردند. اما امروزه این جاندار را در سرده ی خاص خود در زیرخانواده ی گربه ‌سان‌های کوچک قرار می‌دهند.

ویژگی‌های جسمی:

سیاه‌ گوش از نظر ظاهری به وشق اورآسیایی شباهت دارد ولی کوچک ‌تر است و جثه ی لاغرتر و ظریف ‌تر و دست و پای کشیده ‌تری دارد. جنس نر کمی از ماده بزرگ‌ تر است. وزن بدن بین ۱۶ تا ۲۲ کیلوگرم، طول بدنش ۵۵ تا ۹۰ سانتی‌متر به اضافه ۲۲ تا ۳۴ سانتی‌متر دم است و ارتفاع آن در ناحیه شانه به ۴۰ تا ۴۵ سانتی‌متر می‌رسد. رنگ پوست بین قرمز شرابی، خاکستری، خاکی و گاه سیاه متغیر است. بچه‌ها خال‌های قرمز رنگ در ناحیه زیرین بدن دارند و رنگ بدنشان تیره‌ تر از بزرگسالان است. پوزه، گردن و قسمت‌های زیرین بدن سیاه‌گوش سفید است و خط اشک سیاه ‌رنگی دارند که از گوشه ی چشم تا دماغ امتداد می‌یابد. صورتی کوچک با گوش‌های بلند دارند که موهایی سیاه‌ رنگ به ارتفاع ۵ سانتیمتر بر آن روییده‌اند. گوش‌های سیاه ‌گوش از گوش تمامی گربه ‌سانان دیگر بزرگ ‌تر است. گوش‌ها توسط ۲۰ عضله مختلف کنترل می‌شوند. این دستگاه حساس شنوایی امتیاز بزرگی در یافتن شکار برای سیاه ‌گوش محسوب می‌شود.

زیستگاه:

این حیوان در آفریقا (به‌ویژه در نواحی جنوبی) و آسیا از شبه جزیره عربستان تا غرب هندوستان زندگی می‌کند. زیستگاه سیاه ‌گوش استپهای خشک، نواحی نیمه ‌بیابانی، بوته‌ زارها، ساوانا و جنگل‌های کم‌ درخت است و به ‌ندرت در نواحی همیشه سبز و جنگل‌های کوهستانی دیده می‌شود.

زیستگاه سیاه ‌گوش در ایران مناطق بیابانی و نیمه بیابانی به ویژه حاشیه کویر مرکزی است. جنوبی ‌ترین مرز پراکنش این گونه در شهرستان استهبان و منطقه بهرام گور و شمالی ‌ترین آن در استان خراسان شمالی است. غربی ‌ترین گزارش‌ها از سیاه‌گوش در استان ایلام و لرستان و شرقی ‌ترین آن ها در خراسان جنوبی بوده‌اند. منطقه حفاظت ‌شده عباس‌آباد نائین از بهترین زیستگاه‌ ها برای سیاهگوش است که هر سال گزارش‌هایی از مشاهده یا کشتار این حیوان در آن جا ارسال می‌شود.

طعمه:

سیاه ‌گوش‌ها اغلب جانورانی با وزن کمتر از ۵ کیلوگرم را طعمه خود می‌کنند؛ حیواناتی چون خرگوش صحرایی، هیراکس، موشها و پرندگان. گاهی به حیوانات بزرگ ‌تر از خود همچون غزال، آنتیلوپها، بزهای کوهی کوچک و بچه‌ های شترمرغ هم حمله می‌کنند و از کوچک ‌ترین گربه‌ سانانی است که توانایی شکار حیوانات بزرگ‌ تر از خود را دارند. وی برای شکار حیوانات بزرگ پس از پریدن بر پشت آن‌ها و گرفتن گردن با آرواره، گلوی آن‌ها را می‌درد. در هنگام شکار حیوانات بزرگ (بزرگ ‌تر از خرگوش صحرایی) به خوردن امعا و احشای داخلی بدن و بخش‌های مرغوب ‌تر گوشت اکتفا می‌کنند.

مهارت آن ها در شکار پرندگان ستودنی است. سیاه ‌گوش می‌تواند با پریدن در هوا یک یا حتی چند پرنده را بقاپد. سیاه‌ گوش‌ها می‌توانند به مدت طولانی بدون آب زندگی کنند و آب بدن خود را از تا حد زیادی از بدن شکار تأمین می‌کنند.

رفتار:

سیاه‌گوش تک ‌زی و به ‌شدت قلمرو طلب است. عمدتاً شب‌ گرد و شب‌ کارند ولی گاهی، به‌ ویژه در نواحی خنک ‌تر، در روز هم دیده می‌شوند. سیاه‌گوش‌ها در مناطق خشک قلمرو وسیعی دارند. در مراتع نامیبیا قلمرو سه سیاه‌گوش نر به طور میانگین ۳۱۶ کیلومتر مربع و در عربستان قلمرو یک سیاهگوش ۲۷۰ تا ۱۱۱۶ کیلومتر مربع (در فصل‌های مختلف) اندازه ‌گیری شده‌است. در یک منطقه کشاورزی در صحرای نگو اسرائیل هم قلمرو نرها به طور میانگین ۲۰۰ کیلومتر مربع بوده‌است. وسعت قلمرو ارتباط مستقیمی با وزن بدن جانور و ارتباط معکوسی با فراوانی طعمه‌ها دارد. قلمرو نرها تا ۵۰ درصد با یکدیگر همپوشانی پیدا می‌کند و می‌تواند شامل قلمرو چندین ماده بشود. در مناطق پرآب آفریقای جنوبی قلمروها بسیار کوچک تر است و قلمرو دو سیاهگوش نر به طور میانگین ۲۶٫۹ کیلومتر مربع و سه ماده به طور میانگین ۷٫۴ کیلومتر مربع بوده‌است. قلمرو ماده‌ها به طور کامل در داخل قلمرو نرها قرار می‌گرفت اما همپوشانی قلمرو ماده‌ها با یکدیگر بین صفر تا ۱۹ درصد بود.

 

(۱۳۵۱)